Նվիրում Արցախին. Բարի թռիչք

Փոքր քաղաքի մոտակայքում գտնվող քնաթաթախ օդանավակայանի անձնակազմն իր սովորական առօրյայի մեջ է. հսկողության սենյակում եղանակային պայմաններն են ստուգվում, քարտուղարը տնօրենի համար սուրճ է պատրաստում, աշխատակիցները մտնում են պարտադիր բժշկական ստուգման, մինչ հավաքարարներն ապահովում են մարմարե հատակի անթերի մաքրությունը... Բայց մի բան տեղը չէ. օդանավեր եւ ուղեւորներ ոչ մի տեղ չեն երեւում: Հակասական նկարագրությամբ ֆիլմը պատկերում է սառեցված ռազմական հակամարտության հետեւանքով քաղաքական փակուղում հայտնված հետխորհրդային մի անսովոր համայնքում տիրող անհեթեթորեն հեգնալի իրավիճակը: Անկախացած Արցախի Հանրապետությունում Ստեփանակերտի վերջերս վերակառուցված եւ փոքր քաղաքացիական թռիչքների համար լիովին պատրաստ օդանավակայանը հրթիռային հարվածների մշտական վտանգի պատճառով չի գործում: Չցանկանալով վտանգել մարդկանց կյանքը՝ օդանավակայանը, այդուհանդերձ, մնում է «բաց»: Սպասողական վիճակում գտնվող հաստատությունը գործունակ պահելու ամենօրյա ձանձրալի ծեսն աշխատողներին վերածել է սերտորեն կապված ընտանեկան միավորի, որտեղ ամեն ոք իր անձնական երազանքով է ապրում՝ հուսալով հասնել սահմաններ հատելու եւ հյուրեր ընդունելու տարրական ազատությանը:
The staff of a sleepy airport in the vicinity of a small city goes through its daily routine.
Weather is checked in the control room, the secretary makes coffee for the director, the
workers come in for an obligatory medical check-up while the cleaners ensure that the
marble floors are spotlessly clean. Something is not quite right however… The airplanes and the passengers are nowhere to be seen. Through wry observational scenes, Bon Voyage describes the absurd ironies of a not-so-ordinary post-Soviet community stuck in the political impasse generated by a frozen military conflict. Fully equipped for accommodating small civilian flights, the recently rebuilt Stepanakert Airport in the break-away Republic of Artsakh does not operate due to the permanent threat of missile strikes. Unwilling to risk any lives, the airport, nevertheless, remains “open”. The dreary ritual of keeping the standby facility operational turns the workers into a closely-knit family unit, where each individual lives out their personal dreams while continuing to hope for the basic freedom to cross borders and receive guests.