Ոսկե ծիրան 2015. Ես կարծում էի՝ լալիս են միայն մանուկները

Այն, ինչ չի սպանում մեզ, ավելի ուժեղ է դարձնում: Ինչպե՞ս ապրել, երբ թվում է` ամեն ինչ կործանված է, և վաղվա օրը չի երևում: Ֆիլմը պատմում է մանկատանը մեծացած 18-ամյա աղջկա մասին, որը փորձում է վերադառնալ իր անցյալ, բայց գտնում է միայն անցյալի ավերակները: Ոչինչ այլևս նույնը չէ՝ ոչ մարդիկ, ոչ փոխհարաբերությունները, ոչ իրենց տունը: Ասես ամեն ինչ խորտակվել է, և հիմք չկա նորը ստեղծելու, բայց աղջիկը որոշում է կյանքի բանաձև ընտրել մոր վերջին խոսքերը: